یکی
از اهداف معماری از ابتدا تاکنون ایجاد شفافیت با گسترش فضا و دید باز
برای استفاده کنندگان از فضا است. از ابتداییترین فرم ساختمان، تمام سعی
بشر رسیدن به فرم ساختمانی ایدهالی بوده است که ضمن جوابگویی به نیاز
روز،همگام با فضاها، قابل توسعه و گسترش باشد و با افزایش دهانه ی فضاها،
تنشهای به وجودآمده، سازه را دچار بحران نکند.
از موانعی که بر سر راه این هدف وجود داشته چگونگی پوشش دادن فضا می باشد
که این مسأله به اشکال مختلف در معماری حل شده و در روند تکامل آن بسط و
گسترش یافته است. ابتدایی ترین شکل این مسأله قرار دادن یک قطعه سنگ بر روی
دو ستون بوده است که نمونه آن را در معابد مصر و یونان دیده می شود و در
تکامل آن با توجه به مصالح و تکنولوژیهای موجود به تخت جمشید می رسیم که با
استفاده از بهترین نوع چوب توانسته اند دهانه هایی بالغ بر ده متر را پوشش
دهند